SEYFETTİN KARAMIZRAK YAZDI: "ÇOCUKLARIMIZ MÜKEMMEL Mİ, MUTLU MU OLMALI?"

ÇOCUKLARIMIZ MÜKEMMEL Mİ, MUTLU MU OLMALI?

Anne baba olmak yeterince zordur. Kendi kendine yetmeyen bir çocuğun ihtiyaçlarını karşılamaya çalışmak, onu hayata hazırla­mak, bir yetişkinin üstlenebileceği en büyük sorumluluk.

Anne baba olmanın en zorlu yanlarından biri de, “yeterince iyi bir anne baba mıyım?” sorgulamasıdır.

“Mükemmel anne babalık yoktur” diyor Prof. Dr. Neriman Sa­murçay ve “Kendini mükemmel sanan anne babalar vardır, ama mükemmel anne babalık yoktur” diye ekliyor.

Bir başka uzman, Leyla Navaro, “Beni Duyuyor musun?” adlı kitabında; “Diğer meslekler deneme yanılmayı kaldırabilir ancak anne babalık mesleğinde deneme yanılmaların sonucu ne yazık ki çok ciddidir” diyerek konunun önemini vurguluyor.

Aynı kitapta söylenen şu sözleri de hatırlatalım; “İnancımız, mükemmel anne babanın mükemmel çocuk yetiştirdiği değil, mutlu anne babanın mutlu çocuk yetiştirdiğidir”.

Samurçay’a göre, öğrenilenle yapılanlar arasındaki çelişki, öğre­nilenin özümsenip, özümsenmemesine bağlıdır. Bu da bir anlam­da, insanın neyi, niçin öğrendiğini çok iyi bilmesi demektir.

Bilgiye, sorunları fark edebil­mek için ihtiyacımız var. Kendimizi yetersiz bulup suçlayarak, çocuğumuzla ilişkimizde yeni sorunlar açsın diye değil, Çünkü farkındalık, çözüme ulaştırmayı kolaylaştırıyor.

Unutmayın. Kendinizi suçlamakla geçirdiğiniz saatler çocuğunuzla geçirebileceğiniz mutlu dakikalardan çalınıyor.

Pembe dizilerdeki gibi bir hayat beklemeyin! Çocuğun ge­lişim sürecinde sorunlar yaşanması normaldir. Her şeyden önemlisi, bu sorunların fark edilip, fark edilmediğidir. Anne babalar işte bu noktada, sorunları fark etme noktasında, duyarlı olmalıdır.

Anlamak, çocuğuyla başarılı bir ilişki geçirmek isteyen anne babaların elindeki en büyük GÜÇTÜR.

Ancak bir de anlaşılma ge­reksinimi var. Anlaşılmak çocuklar kadar her anne babanın da hakkı.

Anne baba olarak yorulduğunuzu, yalnız kalmak istediğinizi dile getirebilmelisiniz. Herkesten önce kendinize. Bu sadece size değil, çocuğunuza da iyi gelecektir.

Çünkü çocuklar, karşılarında yıkılmaz kayalardansa, kendi­leri gibi insanlar görmekten hoşnut olacaklardır.

Anne babanın çocukla kurabileceği en iyi ilişki biçimi, iç­tenliğe, sevgiye ve temel bir güven duygusuna dayanır. Bir kez bu duygu karşılıklı olarak oluştuktan sonra, hayat herkes için çok daha kolay olacaktır.

“Dozajı iyi ayarlayarak çocuğunuza acınızı, kızgınlığınızı göstermekten kaçınmayın”.

Siz kendinizi ne kadar açık ve rahat ifade edebilirseniz, ço­cuğunuz da aynı beceriyi o ölçüde kazanacaktır.

Peki, hedef mükemmel değil mutlu anne babalar olmak ise, bu nasıl sağlanır?

Samurçay, bu yolda şu çabaların önemini vur­guluyor; “içgüdüsel” yanımızı, bir başka ifadeyle içimizdeki ço­cuğu keşfetmeli ve zaman zaman serbest bırakabilmeliyiz.

Anne babalığı sadece kuralları aktarmak gibi kabul etmeme­liyiz. Anne babalık “çalış” demek kadar, oturup gayet doğal bir biçimde çocukla oynayabilmek, bundan zevk alabilmek demek­tir.

Hepimiz çocuk yetiştiriyoruz ve bunu yaparken elimizden gelenin en iyisini yapmaya çaba gösteriyoruz. Hata yapmıyor muyuz? Elbette yapıyoruz bazen yaptığımızı bilerek ya da bilmeyerek.

Çocuk yetiştirmek konusunda ideal olan davranışlar kitaplarda yazsa da kendi çocuğuna uygulamak farklı oluyor. Oysa zaman su gibi akıp geçiyor, göz açıp kapayıncaya kadar büyüyor çocuklarımız. Bu yüzden onlar büyüdüklerinde keşke dememek için daha sabırlı daha hoşgörülü ve daha bilinçli davranmamız gerekiyor.

Çocuk kitapları yazar, başarı koçu Diane Loomans diyor ki; “Çocuğumu yeniden yetiştirmem mümkün olsaydı”:

-Ona işaret parmağımı kaldırıp yasaklar koymak yerine, par­maklarıyla resim yapmayı öğretirdim.

-Hatalarını daha az düzeltir, onunla daha çok yakınlık kur­maya çalışırdım.

-Daha bilgili olmaya çalışır, ona daha çok şefkat gösterir­dim.

-Onunla daha çok yürüyüşlere çıkar, uçurtmalar uçururdum.

-Onunla kırlarda koşar, yıldızları seyrederdim.

-Onu daha çok kucaklar, daha az hırpalardım.

-Ona karsı katı davranmaz, onu daha çok yüreklendirirdim.

-Önce benlik saygısını kazanmasını sağlar, bir ev sahibi ol­mayı daha sonra düşünürdüm.

-Ona güce karşı sevgi duymak yerine, sevginin gücünü öğ­retirdim.

Mükemmel ebeveyn olmaya çalışmak yerine, çocuğunuzla kurduğunuz bağda huzuru ve huzurlu bir iletişimi seçmek, hem sizin hem de çocuğunuzun ruh sağlığı için çok daha değerlidir.

Mükemmeliyetçilik düşüncesi sürekli bir kaygı ve tükenmişlik duygusu oluşturur. Mutlu ebeveynler hatalarını kabul eder ve bundan korkmazlar.

Çocuklar hatasız robotlar değildir, insan olan, hata yapan ama telafi eden ebeveynlerden hayatı öğrenirler.

Çocuk doktoru, çocuk psikolojisi ve psikanalizi alanında ünlü, yazar Donald Winnicott’un da belirttiği gibi: “Çocukların hatasız değil, yeterince iyi ve sevgisini hissettiren anne babalara ihtiyaçları var.”

Sevgiyle kalın…

SEYFETTİN KARAMIZRAK

cinaraltikultursanat@gmail.com