HAKAN KOÇAR'DAN "ESRİK ŞİİR"...


ESRİK ŞİİR
Göklerde bulutlar mı
Yoksa adın mıydı
Gözlerimden damlayan
Ne bu şehir kaldı şimdi
Ne gülüşün kaldı yadigâr
Uzaklarda bir yerlerden
Seslenirken anılar
Bilmediğim şarkılar mırıldanır
Geçmişten kalan yorgun sevdalar
Telaşlı kalabalıklar akarken
Sokaklarına bu kadim şehrin
Her köşesinde selam durur
Mirasın olan ince sızılar
Ben ki
Ebedî aşkın kavruk adamı
Ve sen ki
Yetim aşkların üvey kadını
Ben ki
Bir avuç mutluluğu
Bir ömre değişirdim oysa
Sen ki
Elbet severdin bilirim
Tanrı yüreğine bir damla aşk koysa
Ellerin diyorum
Ah !
Yurtsuz yüreğimin
Yurdu ellerin
Ellerin diyorum
O vefasız ellerin
Nasıl da okşardı saçlarımı
Şimdi ben
Bin umutlu bekleyişlerin
Mütevekkil adamı
Nesli tükenmiş sabırların çilekeşi
Şimdi sen
Biçare yalnızlığımın yamalı düşü
dikiş tutmayan eksik ömrümün esrik hayali
Vuslatlar çalan
Aşkın vefasız halisin
Bilmiyorum bulutlar mı
Yoksa adın mıydı
Gözlerimden damlayan
Ne bu şehir kaldı şimdi
Ne de gülüşün kaldı yadigâr...
HAKAN KOÇAR