HAKAN KOÇAR'DAN "ESRİK ŞİİR"...

ESRİK ŞİİR

Göklerde bulutlar mı

Yoksa adın mıydı

Gözlerimden damlayan

Ne bu şehir kaldı şimdi

Ne gülüşün kaldı yadigâr

Uzaklarda bir yerlerden

Seslenirken anılar

Bilmediğim şarkılar mırıldanır

Geçmişten kalan yorgun sevdalar

Telaşlı kalabalıklar akarken

Sokaklarına bu kadim şehrin

Her köşesinde selam durur

Mirasın olan ince sızılar

Ben ki

Ebedî aşkın kavruk adamı

Ve sen ki

Yetim aşkların üvey kadını

Ben ki

Bir avuç mutluluğu

Bir ömre değişirdim oysa

Sen ki

Elbet severdin bilirim

Tanrı yüreğine bir damla aşk koysa

Ellerin diyorum

Ah !

Yurtsuz yüreğimin

Yurdu ellerin

Ellerin diyorum

O vefasız ellerin

Nasıl da okşardı saçlarımı

Şimdi ben

Bin umutlu bekleyişlerin

Mütevekkil adamı

Nesli tükenmiş sabırların çilekeşi

Şimdi sen

Biçare yalnızlığımın yamalı düşü

dikiş tutmayan eksik ömrümün esrik hayali

Vuslatlar çalan

Aşkın vefasız halisin

Bilmiyorum bulutlar mı

Yoksa adın mıydı

Gözlerimden damlayan

Ne bu şehir kaldı şimdi

Ne de gülüşün kaldı yadigâr...

HAKAN KOÇAR