BİR HAKAN KOÇAR ŞİİRİ: "HER YARA BİRAZ İNSAN"

HER YARA BİRAZ İNSAN

akşamın paslı aynasında yüzümü unuttum

bir sabahçı kahvesinde çay soğudu adın kadar

dışarıda yağmur vardı

sokak lambaları sarı bir yalnızlık gibi titriyordu

ve ben

ceketimin iç cebinde kırılmış mektubunu taşıyordum

kim bilir hangi sonbahardan kalma...

şehir dediğin nedir sevgilim

biraz yağmur kokusu

biraz geç kalmış akşam

biraz da gecenin omzuna başını koymuş insanlar

oysa insan en çok kendine geç kalıyor

öğrendim bunu

ellerinin yokluğunda...

bir martının kanadında eski bir türkü dolaşıyordu

yağmur camlara yorgun harfler bırakıyordu

herkes biraz suskun biraz terk edilmişti

sigara dumanına karışmış yeminler

ve gözleri denize benzeyen kadınlar geçti ömrümden

hiçbiri sen olmadı

çünkü sen

bir yangının içinden yürüyüp gelen

o sessiz ve mağrur akşamdın

ben seni bir ömür sanmıştım

oysa ömür dediğin

dar bir sokağın ucunda

kaybolan ayak sesleriymiş...

insan bazen bir pencereden bakarak yaşlanıyor

bazen bir ismi söylememek için susuyor yıllarca

her yara biraz insan bıraktı

her kayıp bir ders

ne yangınlar bitti içimde

ne çağıl çağıl özlemler

bak

şimdi gecenin en tenha yerindeyim

sokak lambaları yorgun yüzüme vuruyor

ve bu şehir bütün kapılarıyla içime kapanıyor

sen gidince

şehir de kendini bıraktı karanlık dehlizlere

annemin eski sandığında duran fotoğraflar gibi soldu zaman

ben babamın sustuğu yerde anladım hayatı

erkekler bazı acıları konuşamaz sevgilim

yalnızca geceleri pencereyi açıp uzaklara bakar

ve kimse görmesin diye karanlıklara ağlar...

bir çocuğun uçurtması kaçtı göğe bugün

onu izlerken sen geçtin içimden

çünkü bazı insanlar

tam giderken başlıyor kalmaya

bir şarkının en hüzünlü yerinde

bir kitabın altı çizili cümlesinde

ya da yağmurdan sonra kaldırımlarda kalan o ince su kokusunda

şimdi hangi limanda uyuyorsun bilmiyorum

hangi yabancı eller saçlarına değiyor

onu da bilmiyorum

ama bil ki

ben seni hâlâ

eski bir şiirin yırtılmış sayfası gibi taşıyorum içimde

ve gece büyüyor sevgilim

gece insanı kendine benzetiyor

aynalar bile bakmaya utanıyor yüzümüze

çünkü her aşk biraz yenilgidir

ve her insan

kendi kalbinin enkazında dolaşan

yalnız bir yolcu...

HAKAN KOÇAR