BİR GÜLSEREN DELİBAŞ ŞİİRİ : "ÜŞÜTEN ECEL"
ÜŞÜTEN ECEL
tarihim eski ömrüm uzun
ben bir barış elçisi
kavgaya uzattığımda kollarımı
söndürürdü öfkenin kızıllığını
kiri pası arındırırken
nimetin katığı
aşın da lezzetiydim
değer miydi bana biçilen
üşüten ecel
şehrin en ağır uykusunda
içimi yırtan sancıyla
uyandım matem rüyasından
sevgisizliğin hasta ettiği kalpler
dolunaylı gecenin şahitliğinden habersiz
aşarak günah çemberini
saldılar üzerimize
canavarın ürperten pençesini
geceye sızan çığlıklarla
kadersizliğime ağladı yıldızlar
can suyumuzu verenler uyanırken
yağmur olan gözyaşları
siper olamadı taş yüreklere
GÜLSEREN DELİBAŞ