BİR FİRDEVS KIRGIN ŞİİRİ: "KATRE"

FİRDEVS KIRGIN

KATRE

Toprağın kokusuyla açarsın gözlerini.

Islak bir sabahın serinliğinde.

Ellerin henüz dünyaya yabancı, kalbin göğe aşina.

Yıldızlara bakarsın uzun uzun.

Bulutlara uzanır parmak uçların.

Ağlamayı öğrenirsin önce, sonra gülmeyi.

Düşer, kalkar, büyürsün.

Çocukluk, rüzgârda savrulan pembe bir elbisedir.

Beyaz kurdeleli tokalarla tutturulmuş masumiyet.

Bir yaprağın üzerine yaldızlı hayaller işlersin;

nakış gibi, sabır gibi…

Hayat keser, biçer, söker, yeniden diker.

Bir elbise gibi giyersin umutlarını.

Yeniden denersin yarınları.

Emanet kitapların olur raflarda;

Sayfalarında başkalarının gözyaşları kurumuş.

Okudukça için çoğalır...

Fakat en çok yazmayı seversin.

Bir iğdenin gölgesinde, akşamın moruna yaslanarak.

Kalbin dile gelir.

Parmak uçlarında bilmediğin çiçekler açar.

Her cümle içten içe bir diriliştir.

Bilirsin topraktan geldiğini, toprağa döneceğini.

Arada kalan yol, belki bir duadır, belki de bir katre...