BİR ERGİN ERSÖZ ŞİİRİ : "HOŞÇAKAL"

HOŞÇAKAL

Bazı kelimeler vardır

kapı gibi kapanır.

“Hoşçakal”

öyle bir kelime işte—

arkasından bakılan

ve geri çağrılamayan.

İçinde iki ayrı mevsim taşır:

bir tarafı iyi dilek,

öbür tarafı eksilme.

Sanki giderken bile

nazik olmak zorundaymış gibi

özenle seçilmiş bir hüzün.

Söyleyenin dilinde

hafif bir rahatlama,

duyanın kalbinde

ağır bir boşluk bırakır.

Çünkü “hoşçakal”

bir vedadan fazlasıdır;

kal dememiş olmanın

en kibar hâlidir.

O kelime duyulduğu an

eşyanın yeri değişmez,

şehir aynı kalır,

gökyüzü yıkılmaz—

ama insanın içindeki

bir oda

sonsuzluğa kadar kapanır.

Sonra

alışırsın sanırlar.

Oysa alışılan şey

gidiş değildir,

o kelimenin yankısıdır.

“Hoşçakal”

ne tam bir kopuştur

ne de umut.

Bir ihtimalin

kibarca toprağa gömülmesidir.

Ve insan

her yeni ayrılıkta

aynı kelimeyi

ilk defa duyuyormuş gibi

yeniden incinir.

ERGİN ERSÖZ